ز خورشید آسمان را کرد خالی

چو هر هفت آنچه بایست از نکوئی

بکرد آن خوبروی از خوبروئی

به شوخی پشت بر شه کرد حالی

در آن پیچش که زلفش تاب می داد

سرینش ساق را سیماب می داد

به گیسوی رسن وار از پس پشت