به گیسوی رسن وار از پس پشت

ز خورشید آسمان را کرد خالی

در آن پیچش که زلفش تاب می داد

سرینش ساق را سیماب می داد

چو افعی هر که را می دید می کشت

بلورین گردنش در طوق سازی

بدان مشگین رسن می کرد بازی