چو افعی هر که را می دید می کشت

در آن پیچش که زلفش تاب می داد

سرینش ساق را سیماب می داد

به گیسوی رسن وار از پس پشت

بلورین گردنش در طوق سازی

بدان مشگین رسن می کرد بازی

دلی کز عشق آن گردن همی مرد