در آن پیچش که زلفش تاب می داد

بکرد آن خوبروی از خوبروئی

به شوخی پشت بر شه کرد حالی

ز خورشید آسمان را کرد خالی

سرینش ساق را سیماب می داد

به گیسوی رسن وار از پس پشت

چو افعی هر که را می دید می کشت