سرینش ساق را سیماب می داد

به شوخی پشت بر شه کرد حالی

ز خورشید آسمان را کرد خالی

در آن پیچش که زلفش تاب می داد

به گیسوی رسن وار از پس پشت

چو افعی هر که را می دید می کشت

بلورین گردنش در طوق سازی