چنان دان گر لبم پر خنده داری

عنایت را مثالی تازه فرمای

پس از عمری که کردم دیده جایت

کم از یک شب که بوسم جای پایت

که بی شک مرده ای را زنده داری

ببوسی بر فروز افسرده ای را

ببوئی زنده گردان مرده ای را