که بی شک مرده ای را زنده داری

پس از عمری که کردم دیده جایت

کم از یک شب که بوسم جای پایت

چنان دان گر لبم پر خنده داری

ببوسی بر فروز افسرده ای را

ببوئی زنده گردان مرده ای را

مرا فرخ بود روی تو دیدن