مرا فرخ بود روی تو دیدن

که بی شک مرده ای را زنده داری

ببوسی بر فروز افسرده ای را

ببوئی زنده گردان مرده ای را

مبارک باشد آوازت شنیدن

خلاف آن شد که از چشمم نهانی

چو از چشم بد آب زندگانی