ببوسی بر فروز افسرده ای را

کم از یک شب که بوسم جای پایت

چنان دان گر لبم پر خنده داری

که بی شک مرده ای را زنده داری

ببوئی زنده گردان مرده ای را

مرا فرخ بود روی تو دیدن

مبارک باشد آوازت شنیدن