ببوئی زنده گردان مرده ای را

چنان دان گر لبم پر خنده داری

که بی شک مرده ای را زنده داری

ببوسی بر فروز افسرده ای را

مرا فرخ بود روی تو دیدن

مبارک باشد آوازت شنیدن

خلاف آن شد که از چشمم نهانی