دهان خلق شیرین از زبانم

گریبانم ز سنگ طعنه ها پر

کلوخ انداخته چون خشت در آب

کلوخ اندازیی ناکرده دریاب

چو زهر قاتل از تلخی دهانم

چو گاوی در خراس افکنده پویان

همه ره دانه ریز و دانه جویان