چو گاوی در خراس افکنده پویان

کلوخ اندازیی ناکرده دریاب

دهان خلق شیرین از زبانم

چو زهر قاتل از تلخی دهانم

همه ره دانه ریز و دانه جویان

چو برقی کو نماید خنده خوش

غریق آب و می سوزد در آتش