دریای مروتست رایت

در سایه خود کند پناهی

زآنجا که تو روشن آفتابی

بر ما نه شگفت اگر نتابی

خضرای نبوتست جایت

شد بی تو به خلق بر مروت

بر بسته تر از در نبوت