فارغ منشین که وقت کوچ است

تر کن به زلال می دهانم

آن می که نخورده جای جانست

چون خورده شود دوای جانست

در خود منگر که چشم لوچ است

تو آبله پای و راه دشوار

ای پاره کار چون بود کار