لبهاش که خنده بر شکرزد

گل را دو پیاده داده پیشی

قدش چو کشیده زاد سروی

رویش چو به سرو بر تذروی

انگشت کشیده بر طبرزد

لعلش که حدیث بوس می کرد

بر تنگ شکر فسوس می کرد