لعلش که حدیث بوس می کرد

رویش چو به سرو بر تذروی

لبهاش که خنده بر شکرزد

انگشت کشیده بر طبرزد

بر تنگ شکر فسوس می کرد

چاه زنخش که سر گشاده

صد دل به غلط در او فتاده