انگشت کشیده بر طبرزد

قدش چو کشیده زاد سروی

رویش چو به سرو بر تذروی

لبهاش که خنده بر شکرزد

لعلش که حدیث بوس می کرد

بر تنگ شکر فسوس می کرد

چاه زنخش که سر گشاده