چاه زنخش که سر گشاده

انگشت کشیده بر طبرزد

لعلش که حدیث بوس می کرد

بر تنگ شکر فسوس می کرد

صد دل به غلط در او فتاده

زلفش رسنی فکنده در راه

تا هر که فتد برآرد از چاه