جز سایه نبود پرده دارش

مونس ز خیال خویش می داشت

پیدا شغبی چو باد می کرد

پنهان جگری چو خاک می خورد

جز پرده کسی نه غمگسارش

از بس که به سایه راز می گفت

همسایه او به شب نمی خفت