از بس که به سایه راز می گفت

پنهان جگری چو خاک می خورد

جز سایه نبود پرده دارش

جز پرده کسی نه غمگسارش

همسایه او به شب نمی خفت

می ساخت میان آب و آتش

گفتی که پریست آن پریوش