می ساخت میان آب و آتش

جز پرده کسی نه غمگسارش

از بس که به سایه راز می گفت

همسایه او به شب نمی خفت

گفتی که پریست آن پریوش

خنیاگر زن صریر دوک است

تیر آلت جعبه ملوکست