با اینهمه شوی بود رنجید

لیلی ز فراق شوی بی کام

می جست ز جا چو گور از دام

از رفتنش ارچه سود سنجید

می کرد ز بهر شوی فریاد

وآورده نهفته دوست را یاد

از محنت دوست موی می کند