روزی دو سه با سگان آن ده

کس پی ننهاد گرد آن گور

زینسان ورقی سیاه می کرد

عمری به هوس تباه می کرد

می زیست چنانکه مرگ از او به

گه قبله ز گور یار می ساخت

گاه از پس گور دشت می تاخت