می زیست چنانکه مرگ از او به

زینسان ورقی سیاه می کرد

عمری به هوس تباه می کرد

روزی دو سه با سگان آن ده

گه قبله ز گور یار می ساخت

گاه از پس گور دشت می تاخت

در دیده مور بود جایش