گاه از پس گور دشت می تاخت

روزی دو سه با سگان آن ده

می زیست چنانکه مرگ از او به

گه قبله ز گور یار می ساخت

در دیده مور بود جایش

وز گور به گور بود پایش

وآخر چو به کار خویش درماند