گه قبله ز گور یار می ساخت

عمری به هوس تباه می کرد

روزی دو سه با سگان آن ده

می زیست چنانکه مرگ از او به

گاه از پس گور دشت می تاخت

در دیده مور بود جایش

وز گور به گور بود پایش