می خورد وز کسی نیارد یاد

چون گه کار بود کاری کرد

خوشتر آن شد که هرکسی به نهفت

گوید افسوس شاه ما که بخفت

از چنین شه کسی نباشد شاد

گرچه من می خورم چنان نخورم

که ز مستی غم جهان نخورم