آن پری چهره بود کاول روز

مهر خشک از عقیق تر برداشت

بشر چون خوبی و جمالش دید

فتنه چشم و سحر خالش دید

دیده بودش چنان جهان افروز

نعره ای زد چنانکه رفت از هوش

حلقه در گوش یار حلقه به گوش