نعمتی یافت شکر نعمت گفت

بشر کان حور پیکرش بنواخت

رفت بیرون و کار خویش بساخت

گشت با او به شرط کاوین جفت

با پریچهره کام دل می راند

بر خود افسون چشم بد می خواند

از جهودی رهاند شاهی را