تو دادی مرا هوش و رای و هنر

بدیشان نگه کرد خسرو بخشم

دلش پر ز درد و پر از خون دو چشم

بیزدان چنین گفت کای دادگر

همی شرم دارم من از تو کنون

تو آگه تری بی شک از چند و چون

وگرنه بفرمودمی تا هزار