لب به دندان ز لابه برمی دوخت

وقت وقت از رفیق پنهانی

می خورد چون رحیق ریحانی

گرچه در تاب تشنگی می سوخت

تشنه در آب او نظر می کرد

آب دندانی از جگر می خورد

تا به حدی که خشک شد جگرش