تشنه تر زانکه بود اول حال

دل ز تیمار آن عروس به رنج

چون گدائی نشسته بر سر گنج

تشنه و در برابر آب زلال

آنشب از رخنه ای که داشت دلش

ز آب دیده شکوفه کرد گلش

گفت با کرد کای غریب نواز