عهد پیشینه یاد می کردند

آخرش آب زندگانی داد

شادمان زیستند هر دو به هم

زآنچه باید نبود چیزی کم

وآنچه شان بود شاد می خوردند

کرد هر مایه ای که با خود داشت

بر گرانمایگان خود بگذاشت