اگر شاه ملکست و گر ملک شاه

جهان را ز خود واره و وارهان

سمندر چو پروانه آتش روست

ولیک این کهن لنگ و آن خوشروست

همه راه رنجست و با رنج راه

که داند که این خاک دیرینه وار

بهر غاری اندر چه دارد ز غور