همه راه رنجست و با رنج راه

سمندر چو پروانه آتش روست

ولیک این کهن لنگ و آن خوشروست

اگر شاه ملکست و گر ملک شاه

که داند که این خاک دیرینه وار

بهر غاری اندر چه دارد ز غور

کهن کیسه شد خاک پنهان شکنج