ولیک این کهن لنگ و آن خوشروست

بزن برق وار آتشی در جهان

جهان را ز خود واره و وارهان

سمندر چو پروانه آتش روست

اگر شاه ملکست و گر ملک شاه

همه راه رنجست و با رنج راه

که داند که این خاک دیرینه وار