که با هیچ ناداشت کشتی مگیر

درین هم نبردی چو روباه و گرگ

تو سر کوچک آیی و من سر بزرگ

چنین آمدست از نقیبان پیر

که بر جهد آن گز تو چیزی کند

بکوشد به جان تا ترا بفکند

تنم گر چه هست از مقیمان شهر