که بیدل نیاید که باشد کسی

هم از بهر مردی هم از بهر مال

بکوشیم تا چون بود در جوال

سپه را چو دل داد خسرو بسی

در اندیشه می بود تا وقت شام

که فردا چه برسازد از تیغ و جام

چو از تیره شب روز روشن نهفت