چو از تیره شب روز روشن نهفت

که بیدل نیاید که باشد کسی

در اندیشه می بود تا وقت شام

که فردا چه برسازد از تیغ و جام

طلایه برون رفت و جاسوس خفت

نگهبان لشگر برون از قیاس

نشستند بر رهگذرهای پاس