که فردا چه برسازد از تیغ و جام

سپه را چو دل داد خسرو بسی

که بیدل نیاید که باشد کسی

در اندیشه می بود تا وقت شام

چو از تیره شب روز روشن نهفت

طلایه برون رفت و جاسوس خفت

نگهبان لشگر برون از قیاس