نگینی به الماس ناگشته ریش

نخورده میی دید روشن گوار

یکی باغ در بسته پر سیب و نار

عقیقی نیازرده بر مهر خویش

نچیده گلی خار برچیده ای

بجز باغبان مرد نادیده ای

از آن گرمی و آتش افزون شدن