لب بگشا تا همه شکر خورند

رستی تنها نه به تنها کنند

از سر خوانی که رطب خورده ای

از پی ما زله چه آورده ای

ز آب دهانت رطب تر خورند

ای شب گیسوی تو روز نجات

آتش سودای تو آب حیات