از پی ما زله چه آورده ای

چون تو کریمان که تماشا کنند

رستی تنها نه به تنها کنند

از سر خوانی که رطب خورده ای

لب بگشا تا همه شکر خورند

ز آب دهانت رطب تر خورند

ای شب گیسوی تو روز نجات