ز آب دهانت رطب تر خورند

از سر خوانی که رطب خورده ای

از پی ما زله چه آورده ای

لب بگشا تا همه شکر خورند

ای شب گیسوی تو روز نجات

آتش سودای تو آب حیات

عقل شده شیفته روی تو