ای شب گیسوی تو روز نجات

از پی ما زله چه آورده ای

لب بگشا تا همه شکر خورند

ز آب دهانت رطب تر خورند

آتش سودای تو آب حیات

عقل شده شیفته روی تو

سلسله شیفتگان موی تو