بر تو کنم خطبه به بانگ بلند

باز چو دیدم همه ره شیر بود

پیش و پسم دشنه و شمشیر بود

لیک درین خطه شمشیر بند

آب سخن بر درت افشانده ام

ریگ منم این که به جا مانده ام

ذره صفت پیش تو ای آفتاب