ذره صفت پیش تو ای آفتاب

بر تو کنم خطبه به بانگ بلند

آب سخن بر درت افشانده ام

ریگ منم این که به جا مانده ام

باد دعای سحرم مستجاب

گشته دلم بحر گهر ریز تو

گوهر جانم کمر آویز تو