چشمی و هزار چشمه آبست

سیلاب ز سر گذشت یارا

ز اندازه به درمبر جفا را

بازآی که از غم تو ما را

تندی و جفا و زشتخویی

هر چند که می کنی نکویی

فرمان برمت به هر چه گویی