هر چند که می کنی نکویی

بازآی که از غم تو ما را

چشمی و هزار چشمه آبست

تندی و جفا و زشتخویی

فرمان برمت به هر چه گویی

جان بر لب و چشم بر خطابست

ای روی تو از بهشت بابی