چو در میانه خاک اوفتاده ای بینی

که قطره قطره باران چون با هم آمد جوست

نمی رود که کمندش همی برد مشتاق

چه جای پند نصیحت کنان بیهده گوست

از آن بپرس که چوگان از او مپرس که گوست

چرا و چون نرسد بندگان مخلص را

رواست گر همه بد می کنی بکن که نکوست